Maria Krüger – „Godzina pąsowej róży”

Napisana w 1960, przez Marię Kruger książka „Godzina pąsowej róży”, opowiada historię czternastoletniej Andzi. Która zbiegiem przypadkowych okoliczności, trafia do przeszłości. Konkretnie z roku 1960 do 1880. Czyli całe 80 lat. Dzięki przygodą dziewczynki możemy bliżej poznać epokę XIX wieku. Kulturę, jaka wtedy panowała w Polsce. Obyczaje i tradycje.

Rodzina Andzi należy raczej do klasy wyższej. I to w obu epokach. Oboje rodziców głównej bohaterki jest lekarzami (ma to miejsce tylko w latach 60). Rodzina ma też gosposię Genonewcie.

Dziewczynka w żaden sposób nie wydaje się zadufana, czy wpatrzona w siebie. Wręcz przeciwnie- jakby się trochę buntowała przeciw zasadą panującym w tej rodzinie. Ma też swoją pasję, którą jest pływanie i absolutnie się nie wywyższa.

Nie da się ukryć, że książka jest skierowana, głównie do młodzieży, choć moim zdaniem, każdy sobie przy niej miło umili sobie czas.

Postaci, choć napisane „na modłę” lat sześćdziesiątych, swoimi charakterami i luźnym podejściem do życia idealnie by się wpasowały nawet we współczesne realia.

Osobiście przygodę z „Godziną pąsowej róży” zaczęłam od audiobooka. Czytany przez Joanna Darby, jest dostępny na YouTube, bezpłatnie.

Dziś jednak nie o samej książce chciałam napisać, ale o nakręconym w 1973 roku filmie.

Główne postaci w filmie, o tym samym tytule co książka grają; Elżbieta Czyżewska-jako Andzia, oraz Lucyna Winnicka- jako ciotka Eleonora, która  zarówno w książce, jak i w ekranizacji bardzo przyczyniła się, do tego, co się stało z Andzią.

Ta biało czarna adaptacja, (w której autorka książki jest odpowiedzialna za dialogi), bardziej rozbudowuje nam przygody  postaci. I nie jest już tak „różowo”, jak w publikacji. Widzimy, z jakimi problemami musi sobie radzić Andzia. I jakie przeciwności pokonywać, by wrócić do domu.
Widzowi jest przectawione jak jej rodzina reagowała na pewne sprawy w latach 60 i jak musieli oni przestrzegać rygorystycznych zasad w roku 1880.

Podobała mi się również ścieżka dźwiękowa filmu oraz niesamowite kostiumy. To dzieło cechuje się również bardziej rozbudowaną charakterystyką wszystkich bohaterów.

Zarówno z książki, jak i z ekranizacji możemy dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy. Poznać lepiej obie epoki. Jak się wtedy ubierano. Jakie panowały zwyczaje.

Sama bohaterka nieraz się zaskoczy przebywając w przeszłości.

Muszę szczerze napisać, że uśmiałam się nie raz nie dwa, zarówno czytając książkę, jak i oglądając film.

W adaptacji książki gra wielu innych młodych i nie tylko aktorów, zapewne dobrze znanych w tamtych latach. Jest to kino „luźne”. Familijne. Należy również podkreślić, że film ma swój niesamowity klimat. Fajnie, że powstała taka ekranizacja. Szkoda jednak, że nikt nie wpadł jak dotąd na pomysł nakręcenia remake-u. Uważam, że zarówno książka, jak i film, zostały zapomniane i „zakopane pod pierzyną czasu”. Sama trafiłam na to dzieło szukając czegoś zupełnie innego.

Czy Andzia długo będzie w przeszłości? Czy wróci do domu?  I co z tym wszystkim ma wspólnego ciotka Eleonora?

Odpowiedzi na te pytania musicie odnaleź sami. A ze swojej strony gorąco polecam zarówno książka, jak i film!

Pozdrawiam gorąco!

LadyFree